कैलास सि ।
राष्ट्रको चिसो हड्डी र नेतृत्वको न्यानो आशा देश आज आत्मा विहीन भएर भासिँदैछ दिशा गुमाएको एउटा जहाजझैं जनतामा आस्था बाँकी छैन, संस्थामा विश्वास छैन, र नेताहरूमा भरोसा छैन।यस्तो वेला, देशले एउटा चेतनशील, जुझारु र वैचारिक नेतृत्वको प्रतीक्षा गरिरहेको छ। देशको यो पर्खाइ सामान्य होइन यो राजनीतिक चक्रव्यूहबाट मुक्तिको,यो समाजको संरचनात्मक रूपान्तरणको,र यो साँचो स्वाधीनताको पर्खाइ हो।
र आज देशले बिप्लव नामको यो प्रतीकलाई त्यसै कारणले पर्खिरहेको छ।
१. नेतृत्वको शून्यता र राष्ट्रको स्खलन
नेपालमा यति धेरै सरकार बद्लिए, यति धेरै संविधान बने, संविधान संशोधन भए,तर जनताको जीवनशैली फेरिएन।शिक्षा व्यापार बन्यो, स्वास्थ्य शोषणको साधन बन्यो, रोजगारी विदेश पलायनको पर्याय बन्यो।अर्कोतर्फ, शासन गर्नेहरू दलाल पुँजीवादका ग्राहक बने –
जो विदेशी एजेन्डा पुर्याएर कुर्सी टिकाउँछन्,जनताको चुल्होको धुवाँ होइन, धनीहरूको डिनर टेबलको मेनु अनुसार नीति बनाउँछन्।
देश राजनीतिक संक्रमण होइन, सङ्कटको कोर मा छ।
तर त्यहीबेला नेतृत्वले बुद्धिजीवी शैलीमा माफियातन्त्रको रक्षा गरिरहेको छ।त्यसैले आज जनता, विद्रोहको आवाज सुनिन चाहन्छन् त्यो विद्रोह, जो दिशाहीन हैन – वैचारिक हो। र त्यसको नाम हो — बिप्लव।
२. बिप्लव: एउटा नाम होइन, युगीन सन्देश
‘बिप्लव सी’ (नेत्र विक्रम चन्द) कुनै एउटा नेताको नाम मात्र होइन।
यो नाम वैकल्पिक विचारधारा, वैकल्पिक सत्ता संरचना, वैकल्पिक जीवनदर्शन को प्रतीक हो।जब सबै राजनीतिक पार्टीहरूले आत्मसमर्पण गरे,बिप्लव भूमिगत भए कडा प्रतिबन्ध खेपे — राष्ट्रको माटोसँग आत्मीय भएर बाहिर निस्के ।
जब सबैतिर महंगी, भ्रष्टाचार, दलाल गठबन्धन र आत्मसमर्पण थियो, बिप्लवले आफ्नै आत्मनिर्भर अर्थतन्त्र, उत्पादनमूलक समाज, र वैज्ञानिक समाजवादको पक्षमा आवाज उठाए।उनको राजनीतिक जीवन चाकडी होइन, संघर्षबाट सिँचिएको हो।उनको भाषण कोरा जुम्ला होइन, वैज्ञानिक विश्लेषण हो र उनको दर्शन निर्लज्ज संसदीय ब्यवस्थाको सजावट होइन,श्रम, स्वाभिमान र आत्मनिर्भरता को नवसंघर्ष हो।
३. किन देशले पर्खिरहेको छ बिप्लवलाई?
१. किनभने बिप्लव डराउँदैनन्।
– न त जेलबाट,
– न त हत्या काे प्रयासबाट,
– न त अन्तर्राष्ट्रिय दबाबबाट।
२. किनभने बिप्लवको विचार जनताको दुःखबाट जन्मिएको हो।
– गाउँको गरिब किसान,
– श्रमिक,
– विपन्न समुदाय,
– राष्ट्रियता मिचिएका जनता – तिनका लागि आवाज बनिरहेका छन् उनी।
३. किनभने बिप्लव विकल्प हुन्।
– न संसदका भ्रष्ट गन्ध छन् उनमा,
– न दरबारको अवशेष,
– न विदेशीका गुप्त एजेन्डा।
४. किनभने बिप्लव ‘आन्दोलन’ र ‘संयमता’ दुबै सँग परिचित छन्।
– आवश्यकता अनुसार, उनी बन्दुक बोकेका छन्।
– समय अनुसार, उनी कलम सुम्पेका छन्। कुटाे काेदालाे बाेकेका छन उनी देशको यथार्थ बुझेका छन् – पुस्ता परिवर्तन होइन, प्रणाली परिवर्तन चाहिन्छ भने राम्राे बिचार दियका छन।
४. अहिलेको सन्दर्भ : क्रान्तिको पुनर्जागरण
बिप्लवलाई अहिले देशले किन खोजिरहेको छ?
किनभने,
– विदेश घुँडा टेक्ने नेतृत्वले राष्ट्रियताको अर्थ बिर्सिएको छ,
– गरिबको दुःख चिनेको छैन,
– नयाँ पुस्ताको सपनामा कुनै आशा बाँकी छैन।
जनता फेरि जुध्न तयार छन् — तर सही नेतृत्व चाहिन्छ।
उनीहरू फेरि चिच्याउन चाहन्छन् — तर विश्वासिलो आवाज चाहिन्छ।देश फेरि उठ्न सक्नेछ — तर बिप्लवजस्तै निर्भीक अगुवा चाहिन्छ।बिप्लवलाई देशले पर्खिरहेको छ किनभने उनी परम्परागत सत्ता होइनन् – विकल्प हुन्।
५. निष्कर्ष : पर्खाइ अब लामो छैन – निर्णयको समय हो
देशले बिप्लवलाई पर्खिएको हो –
तर यो प्रतीक्षा सदाको लागि होइन।
यो प्रतीक्षा अब निर्णयमा रूपान्तरण हुनुपर्छ।
अब
– सजावटी नाटक होइन,
– बलिदानी नेतृत्वको खोज हो।
– बिकाउ ठेकेदार होइन,
– सिद्धान्तका साहसी सेनानीको पर्खाइ हो।
आज देशले बिप्लवलाई मात्र होइन, आफ्नो मुक्ति पर्खिरहेको छ।
र त्यो मुक्ति – बिप्लवको कदम, विचार र अभियानसँग जोडिएको छ।
देश अब अर्को पुस्तालाई पर्खने अवस्थामा छैन।
देशले अब क्रान्ति चाइरहेको छ – विवेकयुक्त, वैचारिक र निर्णायक।
र त्यो क्रान्तिको नाम – बिप्लव सी हो।
✍️ जय देश।
✍️ जय जनताको मुक्ति।
✍️ जय स्वाभिमानी समाजवाद।
